وکیلانه » از مجلسی که ما داریم!
من در  RSS من در  Picasa من در  YouTube من در  گوگل پلاس من در  FriendFeed من در  توییتر من در  Facebook
صفحه نخست | آرشيو لينک ها | درباره ی من | عبرات

بایگانی برای دسته از مجلسی که ما داریم!

هاشمی پرستی حد و مرز ندارد

اردیبهشت ۲۶ام, ۱۳۹۱ دسته از مجلسی که ما داریم!, انقلاب اسلامی, دستگیری فائزه هاشمی | ۶۸ دیدگاه »

قبلاً هم نوشته‌ بودم که به نظرم خانواده‌ی عزیز شهدا کاملاً حق دارند مثلِ هر فردِ دیگری موضع‌گیری علنی داشته باشند و در مواردِ مختلف نظراتِ خودشان را حتی اگر خلافِ نص صریح وصیت‌نامه‌ی شهیدشان باشد ابراز کنند. فقط با این شرط که بجای "همسر"، "مادر"، "پدر"، "پسر" یا هر لقبِ دیگری با اسم و هویتِ واقعیِ بدونِ پسوندِ شهیدشان ابراز نظر کنند.

پسوندِ نسبی یا سببی برای هیچ‌کس امتیازی محسوب نمی‌شود و اساساً خودِ شهید هم محترم است به راهی که در آن جان‌ش را فدا کرده. حالا اگر هم خالی از اشکال باشد که فردی بجای عرفِ مرسومِ رفتنِ خدمتِ خانواده‌ی محترمِ شهدا، متکبرانه خانواده‌ی شهدا را به حضور بپذیرد دیگر قابل تحمل نیست که اگر آن خانواده حرفشان به مذاق حضرات خوش آمد و برای سوءاستفاده مناسب بود شایسته‌ی پسوندِ نسبی‌ش با شهید باشد(+) و اگر حرف‌شان به مذاقِ طرف خوش نیامد این لقب برداشته شود! (+)

اگر بازتاب، (بخوانید آینده نیوز) در هر دو خبر از اسم و هویت شخصی افراد بدون ذکرِ پسوندِ منتسب به شهید استفاده می‌کرد جای هیچ انتقادی نبود اما چنین رفتارِ دوگانه‌ایی و شهدا‌ و خانواده محترم آنها را دستمایه‌ی بازی‌های رسانه‌ایی قرار دادن، به شدت باعث شرم‌ساری است.

ایکاش ماجرا به همین‌جا ختم می‌شد و در حد انتقاد به یک تیترِ دوگانه باقی می‌ماند. اما با کمال تاسف بازتاب وقتی سکوت مقابل دستمایه قرار دادن خانواده شهدا برای اعاده‌ی حیثت یک جریان سیاسیِ ورشکسته را می‌بیند، گستاخ‌تر شده و در مطلبی با عنوانِ "چه کسانی به دنبال سوءاستفاده از خونِ شهدای هسته‌ای هستند؟" بازی زشتِ رسانه‌ایی را که خودش شروع کرده منتسب به دیگران می‌کند و با اشاره به بزرگداشتِ مراسمِ شهید احمدی روشن می‌نویسد: "این که تنها به خاطر روابط دوستی شهید روشن با برخی سیاسیون کنونی، در نوع بزرگداشت آنان این میزان تفاوت ایجاد شود، با چه منطقی قابل دفاع است؟"

ایکاش هاشمینیسم و هاشمی‌پرستی به بازتابی‌ها اجازه می‌داد تا واقعیات را تحریف نکنند و بجای دروغ‌گویی که بین مراسمات تفاوت وجود داشته دریابند که ملت و بخصوص جوانانِ ایران تک تک اعضاء خانواده‌ی شهدای هسته‌ای و بلکه‌ همه‌ی شهدا را هم‌چون عزیز‌ترین عزیزان‌شان دوست داشته و می‌دارند و با هربار دیدنِ تصویرِ مظلوم آرمیتای شهید رضایی نژاد یا همسرانِ شهیدان علی‌محمدی و شهریاری و احمدی روشن و هر فرزند و مادر و پدر شهیدی بجای سوءاستفاده‌های سیاسی، اشک بر دیدگان‌شان می‌نشیند و به فکر ادای دین به این خانواده‌های مظلوم  می‌افتند نه اینکه حاضر نباشند از پشت میز هم به خود تکانی بدهند و به فکر باشند تا چگونه از خانواده‌ی مظلومِ شهدا برای تسویه حساب‌های سیاسیِ خود استفاده‌ ببرند!

جوانانِ مشتاقِ راهِ شهدا از سخنرانیِ زینب‌گونه‌ی مادرِ‌ استوارِ شهید احمدی‌روشن و تمامی همسران و مادران و پدرانِ مظلوم شهداء راهِ اعتلای ایران نیرو می‌گیرند تا راهِ ناتمام شهداء را به اتمام برسانند و همیشه قدردانِ خانواده‌ی های صبورِ شهدایی هستند که استوارانه عطر و بوی ایستادگی را می‌پراکنند.

تیم رسانه‌ایی ورشکسته‌ی آقای "ف.ص" هم خوب بدانند به هزار و یک طنابِ پوسیده‌ی دیگر که چنگ بزنند باز هم هرگز نخواهند توانست از زیرِ سوالِ همیشه بی‌جوابِ ارتباط‌شان با متهمِ فراری به اسم "مهدی هاشمی" شانه خالی کنند! متهمان به سرقتِ اموالِ عمومی را چه به نظر دادن راجع به خانواده‌هایی که عزیزترین دارایی‌هاشان را هم خرج این مملکت کرده‌اند؟‌

پــ نـــ
بازتاب، در حالی که فیلتر است چنین جولانی می‌دهد و قوه‌ی محترم قضا هم….

مطالب مرتبط :
مشکل اصلی اسرائیل “مادر شهید مصطفی احمدی” است
  شکوفه‌هایی که امسال بابا ندارند… 
چه کسانی اقتصاد سرمایه‌داری را به ما توصیه می‌کردند و چه بلایی بر سر اقتصاد آوردند؟!
هاشمی رفسنجانی از “پانه‌تا” یا “پانه‌تا” از هاشمی رفسنجانی ؟!

عرق شرم بر پیشانی ره‌بر انقلاب

اردیبهشت ۱۹ام, ۱۳۹۱ دسته از مجلسی که ما داریم!, بریده‌های روزنومه‌ایی, ره‌بر حکیم انقلاب, زیربنایی | ۳۳ دیدگاه »

«شما چگونه می‌خواهید محبت و اطمینان مردم را جلب کنید؟ مردم باید به من و شما اعتماد داشته باشند. اگر ما دنبال مسائل خودمان رفتیم، به فکر زندگی شخصی خودمان افتادیم، دنبال تجملات و تشریفاتمان رفتیم، در خرج کردن بیت المال هیچ حدی برای خودمان قایل نشدیم – مگر حدی که دردسر قضایی درست بکند! – و هر چه توانستیم خرج کردیم، مگر اعتماد مردم باقی می‌ماند؟ مگر مردم کورند؟ ایرانیان همیشه جزو هوشیار‌ترین ملت‌ها بوده‌اند؛ امروز هم به برکت انقلاب از هوشیارترین‌هایند؛ از هوشیار‌ها هم هوشیار‌تر. آقایان! مگر مردم نمی‌بینند که ما چگونه زندگی می‌کنیم؟»(+)

«من و شما‌‌ همان طلبه یا معلم پیش از انقلابیم. یکى از شما‌ها معلم بود، یکى دانشجو بود، یکى طلبه بود، یکى منبرى بود، همه‌مان این‌طور بودیم؛ اما حالا مثل عروسى اشراف عروسى بگیریم، مثل خانه‌ى اشراف خانه درست کنیم، مثل حرکت اشراف در خیابان‌ها حرکت کنیم! اشراف مگر چگونه بودند؟ چون آن‌ها فقط ریششان تراشیده بود، ولى ما ریشمان را گذاشته‌ایم، همین کافى است؟! نه، ما هم مترفین مى‌شویم. واللَّه در جامعه‌ى اسلامى هم ممکن است مترف به وجود بیاید. از آیه‌ى شریفه‌ى «و اذا اردنا ان نهلک قریه امرنا مترفی‌ها ففسقوا فی‌ها» بترسیم. تُرف، فسق هم دنبال خودش مى‌آورد.»(+)

«برادران! من و شما داریم از آن ذخیره مى‌خوریم؛ فراموش نکنید، آن را مردم دیدند. نمى‌شود ما در زندگى مادّى مثل حیوان بچریم و بغلتیم و بخواهیم مردم به ما به شکل یک اسوه نگاه کنند؛ مردمى که خیلیشان از اولیات زندگى محرومند.»(+)

اشرافی گری

«برادران و خواهران عزیز! مواظب باشید آدمهای فاسدی که اسم‌هایشان را شنیده‌اید یا توصیفشان را می‌شنوید، این‌ها از اول که فاسد نبودند؛ یک وقت یک لقمه چرب و نرمی، دهن شیرین کنی ـ دانسته یا ندانسته ـ کسی توی دهن این‌ها گذاشته، به کامشان شیرین آمده، بعد لقمه بعدی و لقمه بعدی را خودشان برداشته‌اند و شده‌اند فاسد. خیلی مراقب باشید. این چندسالی که مشغول خدمتید ـ حالا هر چه هست؛ ده سال است، پانزده سال است، چهارسال است، پنج سال است؛ ـ خیلی از خودتان مراقبت کنید. تقوا یعنی همین؛ یعنی همین مراقبت» (+)

«گاهى از جاهایى گزارشهاى نومیدکننده‌یى مى‌رسد و در برخى موارد انسان واقعاً عرق شرم بر پیشانیش مى‌نشیند؛ رعایت کنید. سؤال مى‌کنیم که چرا ماشین لوکس و نو و مدل بالا؟ مى‌گویند که اشکال امنیتى داریم! چه اشکال امنیتى؟! آقایان مسؤول در شوراى امنیت کشور یا جاهاى دیگر، بنشینند معین کنند و مسأله را در جایى ببُرند؛ من هم اگر باید دخالت کنم، بگویید در جایى دخالت کنم. این چه وضعى است که همین‌طور بى‌حساب و کتاب جلوى هر وزارتخانه و اداره‌یى، ده‌ها ماشین به رنگهاى گوناگون متعلق به مسؤولانِ آن‌جا به چشم مى‌خورد؟! چه کسى چنین چیزى را گفته است؟» (+)

«گزارش آمده که روحانى عقیدتى، سیاسى در یکى از دستگاه‌ها، خودش ماشین دارد، ولى ماشین دولتى سوار مى‌شود! من نوشتم که حق ندارد این کار را بکند. براى من جواب آمد که این کار رویه است و همه مى‌کنند! این آقا خودش یک ماشین دارد، که براى خودش لازم است؛ یکى هم خانمش دارد و نمى‌شود که خانمش از این ماشین استفاده‌کند! عجب!» (+)

«این‌ها ما را از مردم دور مى‌کند، روحانیون را از مردم دور مى‌کند. روحانیون، به تقوا و ورع و بى‌اعتنایى به دنیا در چشم‌ها شیرین شدند. بدون ورع و بدون دورانداختن دنیا، نمى‌شود در چشم‌ها شیرین ماند. مردم رودربایستى ندارند؛ خدا هم با کسى رودربایستى ندارد.» (+)

«من بار‌ها عرض کرده‌ام که خداى متعال در چند جاى قرآن درباره‌ى بنى‌اسرائیل مى‌گوید: «و فضّلناهم على‌العالمین»؛ ما شما را بر همه‌ى مردم دنیا برترى دادیم. همین بنى‌اسرائیلند که باز قرآن درباره‌ى آن‌ها مى‌فرماید: «و ضربت علیهم الذّلّه والمسکنه و باؤا بغضب من‌اللَّه». چرا؟ رفتار خود آن‌ها موجب چنین وضعیتى شد. مگر خدا با من و شما قوم و خویشى دارد؟ مگر خدا با جمهورى اسلامى و با این اسم قوم و خویشى دارد؟ من و شما هستیم که باید معین کنیم این جمهورى، اسلامى است، یا اسلامى نیست؛ این هم در رفتار ماست.» (+)

«شما بدانید که گرایش اشرافیگری، آن چیزی نیست که بشود با قانون و با دادگاه و با بازجویی و با امثال اینها علاجش کرد؛ خیلی سخت‌تر از این حرفهاست. این از جمله مقولاتی است که بایستی فضای عمومی کشور – احساسات مردم، خواست مردم و به تعبیر رساتر، فرهنگ عمومی مردم – آن را دفع کند تا این علاج شود. آن کسانی که به اشرافیگری گرایش دارند و دلشان برای زندگی اشرافی لک می‌زند – یعنی خوردن و پوشیدن و زندگی کردن و مشی کردن به سبک اشراف و دور از زندگی متوسّط مردم – یکی از کارهایی که می‌کنند، این است که این دید و ذهنیت را در مردم به‌وجود آورند که این چیز خوبی است و ارزش است» (+)

پـــ نـــــ
چند لحظه پس از انتشار مطلب، دوستان زیادی به تیتر اشکال گرفتند. اتفاقاً‌ کُل مطلب به دلیل تیتر هست. تذکر اینکه ره‌بر انقلاب در سال ۷۰ به دلیل گزارشاتی مبنی بر استفاده برخی مسولین از ماشین‌های لوکس می‌فرماد: "عرق شرم بر پیشانی آدم می‌نشیند"‌. و ۲۰ سال بعد با وجود اینهمه تاکیدات و دستورات و راه‌کارهای معظم له نه تنها استفاده‌ی مسولی از ماشین لوکس عرق شرم بر پیشانی هیچ‌کس دیگری نمی‌نشاند بلکه انگار مردم هم به سوء استفاده‌ها عادت کرده‌اند، شاید چون عادت داده شده‌اند… با توجه به مشخص بودن گرایش فکری من،‌‌ فکر نمی‌کنم طبیعی باشد کسی از تیتر سوءبرداشت کند.
 

رایحه‌ی خوش خدمتی که همچنان به مشام می‌رسد

اردیبهشت ۱۵ام, ۱۳۹۱ دسته احمدی‌نژادی نوشت, از مجلسی که ما داریم!, درون گفتمانی | ۳۴ دیدگاه »

در تقوای سیاسی احمدی‌نژادی‌ها همین بس که وقتی "متحد" و "پایداری" فراموش کرده‌ بودند انتخابات یعنی ارائه‌ی برنامه‌ها نه تخریب هم‌دیگر، و مثل خروس‌جنگی به جان هم افتادند و "بیت‌المال" برایشان حلال شده بود؛ هیچ تلاشی برای ماهی گرفتن از این آب گل‌آلود و یا دامن زدن به این اختلافات نکردند.

جالب اینکه در دعوای رد و بدل شده بین "پایداری"(+) و "قالی‌باف"(+) باز هم گوشت قربانی احمدی‌نژاد است! و تهمت‌های فراوان به احمدی‌نژادی‌هایی که هر وقت خواستید شما را پیش بسیاری از مسولین ستاد انتخاباتی‌ش در استان‌ها ببرم. آنها که هنوز دفترچه‌ی اقساطِ اندک پول‌های خودجوشِ خرج شده برای انتخاباتشان موجود است؛ با این تفاوت که آن زمان توی حیاط منزلشان پژو آردی بود و حالا موتور سیکلیت ۱۲۵‌سی‌سی… و حالا خیلی درد دارد کسانی که امپراطوری رسانه‌ایی دارند، بیایند تهمت بزنند بخشنامه شده بود با ماژیک و نخ شیرینی پلاکارد بزنید…

اینها که انشالله یادمان می‌ماند، باران تهران هم یادتان هست؟‌ یکی توی سر آن یکی می‌زدش و آن یکی می‌خواست مصادره به مطلوب‌ش کند؟ در تمام این مدت‌ها، در تمام این چند روز، در تمام این چند ماه و در تمام این ۶ سال، از جنوب کرمان تا مرکزِ خراسان جنوبی تا شمال خوزستان و بسیاری از سرزمین‌های فراموش شده‌ی ایران پهناور، داشت رایحه‌ی خوش خدمت به مشام می‌رسید و می‌رسد، بی‌سروصدا، در بایکوت کامل خبری و در اوج تهمت‌ها و ناجوان‌مردی‌ها علیه دولتی که تنها دغدغه‌اش "متروی تهران" نبود و به "کپرهای شوش" هم فکر می‌کرد.

هرچند امید دارم که باز هم یک‌نفر "ساده" و "صادق" برای ادامه‌ی احیاء گفتمان انقلاب اسلامی شاید از توی "لپ‌لپ"(!) بیرون بیایید، اما این روزها پیش خودم مدام تکرار می‌کنم خدا بعد از احمدی‌نژاد را به خیر کند…

پــــ نـــ
کسی که این متن را اعتقاد به عصمتِ احمدی‌نژاد و احمدی‌نژاد‌ی‌ها قلمداد کند؛ دارای آی‌کی‌یویی برابر با ای‌کی‌یو نظریه‌ی داماد لرستان و عروس آذربایجان می‌باشد.

“مجلس”، “شورای شهر” نیست

اردیبهشت ۸ام, ۱۳۹۱ دسته از مجلسی که ما داریم!, وکیلانه نوشت | ۳۶ دیدگاه »

حتی پیش از آنکه دانش‌آموخته‌ی حقوق باشم "قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران" برایم جذابیت داشت و فکر می‌کنم حوالی اولین سال‌های ریاست جمهوری آقای خاتمی و سال اول دبیرستانم بود که به سرم زد یک بار از اول تا آخر بخوانم‌ش؛ آن زمان بیشتر برای این بود که در برابر همکلاسی‌ها و هم‌حجره‌ایی‌های مخالف دستِ پُر باشم و دم به دقیقه به قانون استناد کنم تا مثلاً طرف مقابلم "یصح‌السکوت" شود. شاید آن زمان چیز زیادی از "قانون" نمی‌فهمیدم و به طور تخصصی به آن نگاه نمی‌کردم، ولی وقتی در دانشکده، "قانون اساسی" مثل دفتر مشق سر هر کلاسی توی کیفم بود و به هر بهانه‌ایی مجبور بودیم به آن ناخانک بزنیم بیشتر و بیشتر متوجه "قُوٌت" آن شدم و بارها در دلم تدوین کنندگان آنرا تحسین می‌کردم.

تقریباً از اواسط سال ۹۰ به این طرف هم اکثر زمان مطالعات حقوقی‌م به مرورِ "مذاکرات مجلس خبرگان قانون اساسی" می‌گذرد و هرچه بیشتر از زمینه‌های تدوین این شاکله‌ی اصلی نظام جمهوری اسلامی باخبر می‌شوم بیشتر به خودم حق می‌دهم که درود بفرستم به روح شهید دکتر بهشتی و سایر همکارانش. البته این به معنی اعتقاد به بی‌عیب و نقص بودن قانون اساسی نیست، بلکه می‌خواهم عرض کنم بسیاری از مشکلات فعلی کشورمان به دلیل فاصله گرفتن از قانون اساسی است.

به طور مثال در حال حاضر وظایف و تکالیف "یک نماینده‌ی مجلس" به شدت با تکالیف "یک عضو شورای شهر" خلط شده و اشتباه گرفته می‌شود، به طوری که علاوه بر بسیاری از نمایندگان که چنین اشتباهی می‌کنند، مردم هم از یک نماینده انتظار دارند "وظایف یک عضو شورای شهر" را انجام بدهد و نماینده‌ایی را یک نماینده‌ی خوب می‌دانند که هرچه بیشتر از "قانون گذاری و نظارت برای کُل کشور" فاصله گرفته و به "عملیات عمرانی و اجرایی حوزه‌ی انتخابیه‌‌‌اش" نزدیک شده باشد!
مثلاً "ای‌بابا این که همش می‌ره تو مجلس بحث می‌کنه، این همه بحث، آسفالت دم خونه‌ی ما نمیشه!!" و هزار و یک سخن اینچنینی که شاید شما هم شنیده باشید.

ببینید؛ در واقع "ساخت و سازهای درون شهری" از ورزشگاه و ایستگاه مترو گرفته تا میدان و پُل و آسفالت خیابان‌ها، "اشتغال در ابعاد کوچک" از طریق ساخت شرکت‌ها و کارخانه‌های کوچک، "تامین نیازهای اجتماعی، فرهنگی و تفریحی" حتی با یک تفسیر "دخالت در عزل و نصب‌های مدیران شهری"، همه و همه از وظایف شورای شهر یا شهرستان است، که متاسفانه در حال حاضر فقط انتخاب شهردار و وظایف شهرداری‌ها به عنوان تکلیف این شورا تلقی می‌شود. در حالی که اداره‌ی تمام امور شهر و ارتقاء کیفیت زندگی مردم در سطح یک شهر، به شورای شهر مربوط می‌شود. به عبارت ساده‌تر همه‌کاره‌ی شهر "شورای شهر" است نه نماینده‌!!

 از آن طرف هم به طور واضح درست است یک نماینده مجلس از یک حوزه انتخابیه، انتخاب می‌شود اما بعد از انتخاب دیگر نه نماینده‌ی آن حوزه به تنهایی، که بلکه نماینده‌ی تمام مردم ایران است و به طور صریح تنها وظیفه‌اش ۲ چیز است: "قانون‌گذاری" و "نظارت".

می‌دانید چقدر از بدبختی‌های مملکت ما به خاطر خلاءهای قانونی است؟ خبر دارید چقدر از مفاسد به خاطر سوءاستفاده‌ "قانون‌دان‌های قانون‌شکن" است؟ می‌دانید بسیاری از شرکت‌ها هزینه‌‌های میلیاردی(!) صرف وکیلی می‌کنند تا راه‌های فرار از قانون را برایشان پیدا کند؟ می‌دانید حذف، اضافه یا حتی جابجایی یک "از"، "که"، "به"،"جزء" در قانون می‌تواند مانع یا زمینه‌ساز چند هزارمیلیارد دزدی بشود؟ می‌دانید کاربرد همین کلمات در قانون مجازات می‌تواند چند نفر بی‌گناه را زندانی یا چند نفر مجرم را آزاد کند؟ اطلاع دارید کابرد همین کلمات در قانون خانواده می‌تواند چند بیوه را بدبخت‌تر یا چند یتیم را خوشبخت کند؟ می‌دانید قانون تجارت در کشور ما مربوط به چند ده سال پیش است؟ خبر دارید همین قانونِ مربوط به چند ده سال پیش هم ترجمه‌ی قانون کشور فرانسه است؟ چه کسی باید به اصلاح این قوانین بپردازد؟
اطلاع دارید چندین و چند دستگاه و نهاد و سازمان به خاطر عدم نظارات گرفتار مشکلات حاد و فساد هستند؟ و… و… و…

حال، آیا صحیح است در چنین اوضاع و احوالی تقریباً ۹۹درصدِ وقت نمایندگان بخصوص نمایندگان شهرستان‌ها صرفِ انجام اموراتی مثل جذب بودجه‌ی بیشتر برای شهرستانشان، و یا دخالت در عزل و نصب‌های مدیران بشود؟

آیا اینهمه تلاش برای جذب بودجه‌ی بیشتر از طریق سوءاستفاده از جایگاه نمایندگی موجب بی‌عدالتی در توزیع بودجه نمی‌شود؟ آیا صحیح است یک نماینده‌ی مجلس برای عزل و نصب یک مدیر شهرستانی، با سایر همکارانش لابی کرده و وزیر را تهدید به استیضاح کنند؟ آیا منظور قانون‌گذار از استیضاح برای اینگونه امور بوده؟  آیا صحیح است وظایف اصلی نمایندگی در انحصار چند نماینده‌ی سرشناس (اکثراً تهرانی) محصور شده باشد و سایر نمایندگان با احتساب سود و زیان حوزه‌ی انتخابیه‌ی خود به یک جریان بپیوندند یا از یک جریان فاصله بگیرند؟

جمع‌بندی مطلب اینکه به نظرم بهتر است کمی بیشتر به تقویت شوراهای شهر و روستا فکر کنیم تا نمایندگان وقت بیشتری برای پرداختن به وظایف اصلی خود یعنی "نظارت" و "قانون‌گذاری" داشته باشند و از طریق قانون‌گذاری صحیح با رفع مشکلات در سراسر کشور، مشکلات حوزه‌ انتخابیه‌ی خودشان هم حل شود. البته انکار نمی‌کنم وظایف "شورای شهر" و بخصوص عزل و نصب مدیران شهری چنان جذابیتی دارد که نمی‌شود انتظار داشت برخی‌ها از کنار آن به سادگی بگذرند!!

مطالب مرتبط :
•  با این وضع مملکت، چرا باز هم باید در انتخابات شرکت کنیم؟
•  نقدی بر یک مبتذل نوشتِ انتخاباتی
•  برای این مصوبه‌ی مجلس فقط می‌توان گفت: انالله و انا الیه راجعون !
“شریعتمداری” ، “توکلی” پیوندتان مبارک !!
  اختیارات بی حد و حصر ملکه در بریتانیا + چندین نکته جالب دیگر

صفحه 4 از 6« بعدی...23456