وکیلانه بهمن ۱۳۹۱ - وکیلانه
من در  RSS من در  Picasa من در  YouTube من در  گوگل پلاس من در  FriendFeed من در  توییتر من در  Facebook
صفحه نخست | آرشيو لينک ها | درباره ی من | عبرات

آرشیو برای بهمن, ۱۳۹۱

لطفاً از این نوشته برداشتِ بد نکنید

بهمن ۱۴ام, ۱۳۹۱ دسته اجتماعی, انقلاب اسلامی, درون گفتمانی, زیربنایی, سایبر نوشت, سیاست خارجی, وقایع اتفاقیه | ۱۶ دیدگاه »

من هم از ارسال موجود زنده به فضا توسط دانشمندان کشورم خوشحالم همچنین از رونمایی از یک جنگنده. اصلاً مگر می‌شود ایرانی بود و از پیشرفتِ ایران، ولو مثلاً در تشتک سازی حتی، خوشحال نشد؟ چه رسد به مسائلی که یک شاخص هستند و رونمایی از آنها در واقع حکایت از یک پروسه‌ی پیشرفت دارد.
اما همانگونه که شاید شما هم دیده باشید، واکنش برخی از هوطنان در مقابل اخبار اینچنینی، واکنشی منفی است. اگر حسابِ تعداد محدودی معاند که پیشرفت تحت هرشرایط و در هرموضوعی را به سخره می‌گیرند جدا کنیم، علت اصلی واکنش منفیِ برخی  هموطنان به نظرم چیزی جز مشکلات اقتصادی نیست. 

یعنی طبیعی است که در شرایط بد اقتصادی و گرانی، کسی که به علت اتمام کارت سوخت‌ش توان پرداخت هزینه‌ی سوخت با قیمت آزاد را ندارد و در ازدحام مترو یا اتوبوس از این سر شهر رفته آن‌سر شهر تا یک کیسه برنج با قیمتی ارزانتر را تهیه کند، و در راه هم فکرش درگیر تهیه ی خرج شهریه دانشگاه آزاد پسرش و جهزیه ی دخترش است وقتی خبرهای پشرفت فضایی و مسائل نظامی را در پیشخوان روزنامه‌فروشی مشاهده می‌کند، واکنش منفی نشان می‌دهد. و شاید با خودش بگوید: “اگر راست می گویید مشکلات من را حل کنید.”

نمی‌توان هم از همه انتظار داشت در شرایط سخت، فوری دودوتاچهارتا کنند که در هر موقعیتی باید مراقب امنیتِ کُلی مملکت بود و این مسائل و پوشش رسانه‌ای اخبار آن ضروری است.

سوالی که ذهن من را به خود مشغول کرده این است که چگونه می‌توان این دو موضوع را با هم جمع کرد؟ آیا اشکال از نوع پوششِ رسانه‌ای اخبار پیشرفت‌های نظامی و فضایی است و می‌توان به گونه‌ای بهتر هم این اخبار را پوشش داد؟ با توجه به ضرورت اعلام این پیشرفت‌ها، اولاً به جهت صرفاً پیشرفت بودن و ثانیاً به علت اطلاع دشمن چه کاری می‌توان انجام داد که این‌ها با مسائل و مشکلات مردم خلط نشود و موجب بروز واکنش منفی نشود؟
البته که این دو از هم جدا نیستند و در یک راستا قرار دارند اما آیا اگر همانقدر که به این موضوعات پرداخته می‌شود، به درد‍ِ واقعی مردم هم رسیدگی شود آن وقت واکنشِ منفی کمتر می‌شود؟

اصلاً از بیخ اگر مسولان اقتصادی هم مثل دانشمندان فضایی و نظامی کوشا باشند چنین مشکلی پیش نمی آید؟

به پُست های در حالت “پیش نویس” باقی مانده قسم

بهمن ۹ام, ۱۳۹۱ دسته اجتماعی, اندر احوالات جنبش سبز, انقلاب اسلامی, زیربنایی, سایبر نوشت, سبك زندگي اميرعلي | ۳۰ دیدگاه »

گاهی اوقات با این وضعی که دغدغه ها و دردهات رو جرات نمیکنی بنویسی و مجبوری واسه اینکه نوشتن قطع نشه بجای دردهات، چرت و پرت های خیال آسوده بنویسی ترجیح میدم کلاً دور نوشتن رو خط بکشم.
ننوشتن به خاطر ترس از فیلتر و پیگیری قضایی و غیره به کنار که از اونها دردآورتر نوشته هایی هست که به خاطر سوءاستفاده ی مخالفین و سوءبرداشت دوستان نوشته نمی شن.

ایکاش روی کامپیوترهایمان هنوز پارچه بود

بهمن ۲ام, ۱۳۹۱ دسته اجتماعی, اندر احوالات جنبش سبز, درون گفتمانی, زیربنایی, سایبر نوشت, وقایع اتفاقیه | ۱۵ دیدگاه »

“زبان پرگناه‌ترین عضو بدن انسان است. همین یک تکه گوشت برخی را جهنمی می‌کند و کسانی را به بهشت می‌رساند. در زمان‌های گذشته برخی از متخلقین چون به اهمیت زبان و سخن گفتن آشنا بوده‌اند برمی‌داشتند یک سنگ‌ریزه زیر زبانشان می‌گذاشتند تا همیشه قبل از حرف زدن مجبور باشند به بهانه‌ی درآوردن آن سنگ‌ریزه هم که شده، مقداری صبر کنند”.

به خاطرات‌م که مراجعه می‌کنم این کلمات و مفهوم این حرفها و عین این حکایتِ سنگریزه را  دست‌کم  در دو یا سه کتاب اخلاقی خوانده ام. امروز صبح که با خودم فکر کردم چیزکی درباره‌ی “اظهارنظرها پیرامون اعدام علنی زورگیران در تهران” بنویسم  نمی‌دانم چرا این خطوطی که بالا نوشتم‌شان به ذهنم آمد. شاید چون شدت اظهارنظرهای کارشناسان همه فن حریف شبکه‌های اجتماعی را دیدیم. دوستانی مثل خودم که احساس می‌کنیم هیچ نکته و نقطه‌ای در منظومه‌ی شمسی نیست که حضرتمان صلاحیت اظهارنظر در مورد آن را نداشته باشیم و نهایت‌ش این است که گیرم در اصل موضوع هیج تخصصی نداشته باشیم اما پیرامون عواقب اجتماعی آن‌ که “تالکتوت پارسونز” و “یواخیم واخ” هم از روی دست ما برای نظریات‌شان تقلب می‌نوشته‌اند!‌ پس یک صفحه‌ی سفید جلوی رویمان باز می‌کنیم و شروع می‌کنیم به اظهار نظر پیرامون مساله‌ای که از آن فقط یک تصویر دیده‌ایم و چندتا خبر از این سایت و آن سایت؛ و لابد فکر می‌کنیم کافی است دیگر!  مگر برای اظهار نظر چیزی بیشتر از این لازم است؟

مثلاً مای یک خط از پرونده‌ی زورگیران ندیده خودمان را برای اظهارنظر محق‌تر از قاضی که خط به خط پرونده را خوانده و در اجزای آن دخالت داشته می‌دانیم. و مگر اصلاٌ تحصیلات حقوقی داشتن برای اظهارنظر پیرامون یک پرونده مهم است؟
یا مای یک ساعت در یک جلسه‌ی شورای تامین شرکت نکرده و یک شب برای آسایش مردم بیدار نمانده خودمان را محق‌تر از اعضای شورای تامینِ یک شهر در انتخاب محل اعدام می‌دانیم و خودبرتربینی‌های دیگری از این دست.

×

×

لطفاً متهم‌م نکنید! حرف من، سخن نگفتن در خصوص مسائل پیرامون‌مان نیست. حرف من سنجیده سخن گفتن است. حرف من این است که اگر من می‌گویم اعدام حق فلان فرد نیست باید بعدش لاقل بگویم این حرفم مستند به کدام ماده از کدام قانون است؟‌ یا اگر من می‌گویم اعدام حق اینها بوده بعدش بگویم مستند به کجای این پرونده و کدام ادله‌ یا اماره؟‌  یا منی که از بیخ مخالف اعدام هستم چند تا از ده‌ها کتاب و صدها مقاله پیرامون موافقان و مخالفان این مجازات را مطالعه کرده‌ام؟

یا منی که کُل قضیه را خلاصه در این می‌کنم که چرا در “پارک هنرمندان”‌؟ به این فکر می‌کنم که این زوم کردن من روی اسم یک نقطه  آیا تاثیر انفعال من در برابر رسانه‌های مخالفی که هر سازی بزنیم به یک جای‌ش گیر می‌دهند نیست؟ مگر نه “شرف‌ المکان بالمکین”؟ پس پارک هنرمندان “بما هُوَ” پارک هنرمندان چه ویژگی خاصی دارد که کسی بخواهد از اجرای مجازات  در جایی که جرم صورت گرفته به خاطرش صرف نظر کند؟ آیا دلیل این است که گزک دست کسی نیوفتد؟ اگر بحث این است که ر.ک (!) داستان الاغ و پدر و پسر.

البته که این قبیل قیل و قال‌هایی که هیچ کمکی به بهبود اوضاع جامعه نمی‌کند و فقط موجب کدر‍‌تر شدن فضای ناشفاف جامعه می‌شود در همین قضیه‌ی زورگیرها تنها نبوده و نیست. واقعیت این است که هرموضوعی در جامعه مطرح می‌شود همه‌ی ما با خواندن فقط چند تیتر خبری و چند خط توضیح فلان سایتی که از زاویه‌ی خودمان به قضیه نگاه کرده حضرتمان را “دانای کل” خیال کرده و به قطع و یقین در خصوص آن اظهار نظر می‌کنیم و این؛ بد است!

این اخلاقِ اظهار نظر کردن همه‌ی ما در همه‌ی زمینه‌ها، اول از همه عرصه را برای کارشناسان تنگ می‌کند. این کار اجازه نمی‌دهد مابین نظرات کارشناسان سره از ناسره مشخص شود و راهکاری برای مورد بعدی پیدا بشود. بلکه انبوهی از اظهارنظرها ایجاد می‌شود و تَبی شکل می‌گیرد و رفت تا مورد بعدی و همین واکنش.

اما زمانی را تصور کنید،‌ که در هر موضوع فقط کارشناسان و آگاهان اظهار نظر کنند و ماهای غیرکارشناس بنشینیم و بگویم کدام نظر کارشناسی مقبول‌تر به عقل است. آن‌گاه  است که برای موارد بعدی راه‌کار پیدا خواهد شد. 

و؛ زیاده زحمت ندهم. برگردم به حکایت سنگ‌ریزه در دهان متخلقین. البته کمی امروزه‌ترش کنم و بگویم ایکاش هنوز آن ملحفه‌های سفیدی که روی رایانه‌هایمان می‌کشیدم را بود تا لااقل به قدرِ کنار زدن آن ملحفه‌ها هم که شده در اظهار نظر پیرامون مسائل اطرافمان صبور می‌بودیم. 

× «آن کس که اعدامی را می بیند غسل بجا آورد و این جنبه عقوبت برای بیننده دارد.» +
× کارتون از اینجا

صفحه 2 از 212