وکیلانه
من در  RSS من در  Picasa من در  YouTube من در  گوگل پلاس من در  FriendFeed من در  توییتر من در  Facebook
صفحه نخست | آرشيو لينک ها | درباره ی من | عبرات
کاسبان اسیدپاشی
۱ام, آبان ۱۳۹۳| نويسنده: امیرعلی صفا
نظرات[۱۸]

حوادثِ وحشتناک اسیدپاشی که در اصفهان اتفاق افتاده است آنقدر تلخ است که بی نیاز از محکوم کردن باشد. مگر می شود یک نفر، انسان باشد و دلش از شنیدن این حادثه به درد نیایید؟ چه رسد به تصوُر لحظه ی وقوع آن و زندگی قربانیان بعد از حادثه که تا چند شب خواب را از آدمی می گیرد.

اسیدپاشی جزء آن دسته از جرائم است که آدم را بیش از پیش به فکر فرو می برد که حتما باید معاد و قیامتی باشد. که اگر نباشد چگونه می شود مُجرمِ اسیدپاش را به سزای اعمالش رساند؟ چه مجازات و محکومیتی می تواند متناسب با جرم ارتکابی باشد؟

***

اما متاسفانه واکنشهای صورت گرفته پیرامون این حادثه تاسف بارتر است. تاسف بارتر از این جهت که اسیدپاشی یک استثناء است و به هر حال افرادِ مجرم قابل مهار. اما بیماری و مرضیِ که جامعه ی ما را فراگرفته، به سختی قابل درمان است. بیماری چرکینی که هر از چندگاهی زخم ش سر باز می کند و بوی تعفن آن مشام آدم را آزار می دهد.

بیماری جامعه ی ما، “عطشِ دیده شدن” است که در قالبِ “هرچه شنیدی نقل کن” بروز پیدا می کند. “هر چه شنیدی نقل کن”ی که  فرموده اند دارا بودن این خصوصیت کافی است تا فرد را “کذاب” بدانیم.

 هر حادثه ای که اتفاق می افتد، هنوز دقایقی از آن نگذشته مسابقه ی “من بیشتر خبر دارم” راه می افتد و هرکس برای برنده شدن سعی می کند خبر فجیع تر و دست اول تری جور کند. و یکهو می بینی یک حادثه، ابعادی پیدا می کند که هیچ ارتباطی با ماجرا ندارد.

این بار واکنش های پیرامون حادثه البته تاسف بارتر شد. چون غیر از مردمِ عادی، شخص آقای رئیس جمهور که مدعی حقوقدان بودن هستند و داعیه ی تلاش برای رسیدن به جامعه ی اخلاق محور را دارند، قبل از روش شدن ماجرا اقدام به تهمت زدن به گروهی خاص کرده اند و بی محکمه و دادگاه مجرم را معیین کرده اند و در زنجان فرموده اند:

“مبادا تحت لوای زیبای امر به معروف و نهی از منکر در جامعه ناامنی آغاز شود”

یعنی مسببانِ ناامنی اخیر مدعیان امربه معروف هستند. شِقْشِقَهٌ هَدَرَتْ!

***

البته این موضوع ابعادی دیگری هم دارد.
“کاسبان اسیدپاشی”، همان ها که بعد از این ماجرا به اوجِ لذتِ رسانه ای رسیده اند. همان هایی که حقیرند و عُرضه ی بیانِ صریح حرفهایشان را ندارد. همان ها که توانایی هزینه دادن برای عقایدشان را ندارند و هر بار منتظرند تا موجی برآید و سوار بر موج ابراز عقیده کنند. اما چون هیچ موجی همیشگی نیست، چند روزی جَوّلان دارند و بعد دوباره به لانه می خزند تا موجِ بعدی. و همیشه حسرتِ اینکه ایکاش یکبار بشود در ساحل با آنها روبه رو  شد.

با آنها روبرو شد و پرسید شما چه هستید؟ که هستید؟ به چیز معتقدید؟ دین و مسلک شما چیست؟
دین و مسلک به کنار. به اخلاق معتقدید؟ از تهمت زدن بیزارید؟ معتقدید باید اول دادگاه برگزار شود بعد کسی حصر شود یا درباره اش نظر داد؟ پس چرا موج که برمیخیزد همه چیز را به یکباره فراموش میکنید؟ با تمام توان به رقیب حمله می کنید و دریغ از یک جو اخلاق!

نگرانِ امنیت شده اید؟ چرا ۸۸ نگران امنیت نبودید؟ چرا وقتی آن رهگذر را فقط به جرم ریش داشتن  برهنه کردید و قصد به آتش کشیدنش را داشتید (+) یادتان نبود که سوختن درد دارد؟

می گویید شما نبوده اید؟ کسانی از فرصت سوءاستفاده کرده و آشوب نموده اند؟ به شما و عقایدتان چه ربطی دارد؟ سمعاً و طاعتا. پس چرا حالا عمل یک نفر که در یک جایی یک کاری کرده و هنوز هیچ چیز معلوم نیست را به همه ی مدافعان امر به معروف و حجاب نسبت می دهید؟ چرا؟ چون نفع می برید بی خیالِ اخلاق؟

انتظار زیادیست که وقتی روی موج و هیجان، در اوجِ لذت هستید پاسخ این سوال را بدهید. اما لطفا وقتی به ساحل رسیدید به جای خزیدن به لانه، پاسخگو باشید، دستِ کم به وجدانِ خودتان…


الیس الله بکاف عبده ؟
۲۹ام, مهر ۱۳۹۳| نويسنده: امیرعلی صفا
نظرات[۱۲]

چهار پنج نفری میشوند. همیشه از حوالی ساعت ۱۰ شب، نبش خیابانِ محله ی ما می‌نشینند. تا هر وقت که خوش بگذرد!  آدم های داغونی هستند. هم تیپشان. هم اخلاقشان. هم فرهنگشان. کلا!
از همان ها که اگر یکیشان پیر بشود و یک رمان نویس بخواهد توی داستانش از او نام ببرد هیچ لقبی برازنده تر از پیرمرد آب زیپو برایش نیست.
غروب، از سر کار که برمیگشتم خیلی اذیت بودم. از خیلی از چیزها. میخواستم بیایم شب افکاری که باعث ناراحتیم شده بود را با استادی و عزیزی در میان بگذارم. یکهو به ذهنم رسید تا حالا شده بخواهم مشکلات زندگیم را با آن چند نفر زاغارتِ محله درمیان بگذارم؟ طبیعتا جوابش منفی بود. هرگز چنین کاری نمی‌کردم.
پس چرا باید با آن عزیز یا استاد در میان بگذارم؟ چون در ذهن من آنها بالاتر از آن جوانهای آب زیپواند؟ بعد به ذهنم رسید خوب چه کاریه؟ خودت جای خدا باشی ناراحت نمیشوی؟ آن چند نفر آدمی که در ذهن من بالاتر از جوانهای محله اند، برای خدا آب زیپواند.
حالا مشکلاتم را با آنها در میان نگذاشته ام، و به طرز عجیبی خیلی سرحال ترم. دست کم هم مشکلاتم را دارم و هم عزت نفسم را و هم خیلی چیزهای دیگر.

.

.

* تیتر آیه ی ۳۶ سوره زمر است: “آیا خداوند برای بندگانش کافی نیست؟”


هوا دوباره ناز می‌شود…
۲۱ام, مهر ۱۳۹۳| نويسنده: امیرعلی صفا
نظرات[۴]

این دو ماه آخر وقت کم آوُردم. شاید واسه اینکه سربازی برام زندان بود و بعد از اون احساس رهاشدگیی داشتم که دلم نمی خواست با درس محدودش کنم و باعث شد اوائل کمتر درس بخونم. به هر حال حالا وقت کم آوردم و لاجرم بجای پنج و سی صبح ها چهار و سی باید پا شم.
خیلی خوبه.  سکوت خونه و خنکی هوا وقتی با اینترنت رایگان ممزوج می شه حتی می شه گفت عالیه. یه فیلمی چیزی می ذارم رو دانلود. تمام نرم افزارهای گوشی و تبلت خودم و خانومم رو می زارم بروز بشن و می شینم به درس خوندن. تا میاد خوابم بگیره اذانه. بعد از نماز دوباره درس تا حوالی روشن شدن هوا که دوباره تا میاد خوابم بگیره کتونی پام می کنم و ورزش کنان می رم نانوایی و آشی چیزی و آخ که اگه بانو کلپیچ دوست داشت. حیف که از این نعمت محرومم. البته فعلاً. چون برنامه هایی برای کلپیچ خور شدن بانو دارم. البته اگر بتونم چهره کریه اما مظلوم گوسفند رو از ذهنش پاک کنم.
القصه.  این وسط مسطا هم جار(+) رو باز می کنم و روزنومه هم می خونم. مثلاً وسط بحث شیرینِ الزامات خارج از قرارد با بیان شیرین دکتر شهبازی، تیترهای چپرچولاق روزنامه ها رو می خونم و خدا رو شکر میکنم که چه خوبه دورم از این فضاها. اگر خیلی خواب بخواد مستولی بشه، اینوریدر رو باز می کنم و وبلاگ‌هایی رو که قبلاً علامت‌گذاری کرده بودم می خونم و واقعاً انرژی می گیرم. فقط یه مشکل کوچیک این میون وجود داره. روزی که اینجور بیدار شده باشم حوالی ساعت ۱۰، ۱۱ سرِ کار خوابم می گیره :/

.

.

با چند تا از دوستان ، بحث سبک زندگی اسلامی رو پیگیری می کنیم. البته نه به اون غلظت زننده و دستمالی شده ی این کلمات. خیلی کاربردی. بخصوص در زمینه تغذیه و رفتار با دیگران. اما هر کاری می کنیم خواب رو نمی تونیم اسلامی کنیم.
دو تا مشکل هست. اول اینکه تا اونجا که من فهمیدم تو مباحث اسلامی وعده ای مثل ناهاری که الان ما می‌خوریم وجود نداره. در ثانی خواب بعد از ناهار نه تنها وجود نداره که مضر هم دونسته شده. حالا بماند ناهار کجا میره تو وعده های اسلامی. ولی جالبه که این خواب بعد از ناهار میاد حوالی همین ۱۱ و اینهای صبح. کاش کارم آزاد بود این حوالی می رفتم می گرفتم می خوابیدم. نه اینکه برای فرار از خواب به هر ترفند و حیله ای دست بزنم. از جمله نوشتن تو وبلاگی که خیلی دوستش دارم! : )

خدایا این دو ماه آخر رو خودت به خیر بگذرون!


سپاه، با چادر. سپاه، بی چادر
۱۶ام, مهر ۱۳۹۳| نويسنده: امیرعلی صفا
نظرات[۴]

گاهی اوقات پرداختن به جزئیات، انسان را از کلیات بازمیدارد. اما گاهی هم همین بی توجهی به جزییات است که مانع رسیدن به هدف می شود. به طور کلی به نظرم مساله ای که کلیت آن مهم است باید مراقب جزییاتش هم بود ولی موضوعی که کلیتش بی اهمیت است باید بی خیال جزییات آن شد.

مثلاً همین سیاست، کلاً همه اش سرِ جمع مفت نمی ارزد، اما متاسفانه در کشور ما ریزترین جزییات آن به شدت مورد توجه است. اما بیچاره فرهنگ! خیلی هنر کنیم به گفتن دو جمله ی قلمبه درباره ی آن اکتفا می کنیم که فرهنگ اِل است و فلان.

در حالی که فرهنگ، دقیقا مثل تربیبت یک کودک، از توجه به جزییات است که شکل می گیرد. القصه، همه ی اینها را گفتم که بگویم موضوعی که میخواهم مطرح کنم شامل همان جزییات مهم می شود.

***

پیام های بازرگانی هر کانال تلوزیونی، بی ارتباط با اهداف گردانندگان آن کانال نیست. و تبلیغات اخیر صدا و سیما مایه ی تاسف است. بس که سخیف است و تقلیدی از کانال های دستِ چندم ماهواره ای. (همین تبلیغ کفش فلان و قابلمه ی بهمان و عینک بیسار و…). اگر به دیدِ اقتصادی هم بخواهیم نگاه کنیم ضربه ای که این تبلیغاتِ دستِ چندم به اعتبار صداوسیما می زند در دراز مدت به ضررِ سازمان است. بماند پول های ناشی از حقِ الناسِ تبلیغاتِ اینچنینی که معلوم نیست چه برکتی می خواد داشته باشد!

اما موضوع مهمتر استفاده از زن در تبلیغات صداوسیماست. دقیقا همان موضوعی که همیشه به غرب ایراد می گیریم. به نظرِ شما استفاده ای که زن در تبلیغات صداوسیمای ایران می شود با استفاده ای که از زن در تبلیغاتِ غربی می شود تفاوتی دارد؟ به عنوانِ یک مردِ عاقلِ متاهل میگویم شاید میزان استفاده (!) تفاوت کند اما نوع استفاده دقیقا یکی است.

عزیزانی که نگرانی بابت فرهنگ باعث شد، اخیراً وزیر استیضاح کنند، تاثیر این نوع تبلیغات از استفاده از زنان گرفته تا سبک چینش خانه ها و غیره را روی فرهنگ کودکان و نوجوانان بیشتر می بینند یا کارهای فلان وزیر در فلان وزارت خانه را؟

اگر این نوع استفاده را مشکل دار نمیدانند که هیچ. اما اگر به نظرشان مشکل دارد یا مطالبه کنند از سازمان صداوسیما یا اگر میدانند مشکل بودجه است، بودجه تعیین کنند تا به این  وضع نیفتد صداوسیمای جمهوری اسلامی.

***

موضوع دیگر هم اینکه اگر اشتباه نکنم، بین تمام تبلیغات تلوزیونی تنها یک تیزر است که بازیگرانِ آن از پوشش چادر استفاده می کنند. (اوه! این بحث با بحث بالا متفاوت است. من نمی گویم همه ی زنان تلوزیون چادر بزنند حرفم چیز دیگری است) تبلیغ موسسه مالی و اعتباری کوثر. البته موسسه کوثر تنها موسسه وابسته به سپاه نیست که تبلیغات دارد ولی تنها موسسه ای است که تبلیغاتش همراه با پوشش چادر است. و درباره ی این موضوع می شود یک پایان نامه ی ارشد نوشت. رساله ی دکترا حتی!