وکیلانه » احمدي نژاد
من در  RSS من در  Picasa من در  YouTube من در  گوگل پلاس من در  FriendFeed من در  توییتر من در  Facebook
صفحه نخست | آرشيو لينک ها | درباره ی من | عبرات

برجسب های نوشته ها احمدي نژاد

بازی بُرد بُردِ آقای هاشمی؟!

اردیبهشت ۱۸ام, ۱۳۹۲ دسته دستگیری فائزه هاشمی, ره‌بر حکیم انقلاب | ۲۳ دیدگاه »

درباره‌ی آقای هاشمی رفسنجانی حرف‌های گفتنی زیاد است. هم در مورد خودشان و افکارشان، هم درباره عملکرد ایشان و هم درباره خانواده و اطرافیان محترم‌شان. اما تا زمانی که ایشان رسماً وارد عرصه‌ی انتخابات نشده‌‌اند فکر نمی‌کنم ضرورتی داشته باشد به این موضوعات به صورت خاص پرداخته شود. ولی این روز‌ها  که آقای هاشمی ظاهراً مُرَدَد بین بله گفتن برای آمدن هستند و باطناً  از خدا خواسته برای آمدن، حرفی را گفته‌اند که تعبیر به بازی برد برد هاشمی شده‌ است.

روز گذشته ایشان در دیدار با دانشجویانی که خواستار حضور او در انتخابات شده‌‌اند گفته است:

 اگر بخواهد شرایطی بوجود بیاید که بین من و رهبری حالت نزاع و اختلاف بوجود بیاید همه ما ضرر خواهیم کرد… . برای آمدن به صحنه انتخابات ریاست جمهوری در حال ارزیابی شرایط هستم من بدون موافقت ایشان وارد عرصه نخواهم شد چون اگر ایشان موافق نباشند نتیجه ای که به بار می آید معکوس خواهد بود.

بازی برد برد یعنی با این صحبت، اگر هاشمی بیاید به معنی رضایت و درخواست رهبرانقلاب از ایشان بوده و اگر نیاید یعنی آقای خامنه‌ای نمی‌خواهد هاشمی رئیس‌جمهور باشد. و این یعنی چه هاشمی بیاید چه نیاید برنده است. البته به خیال خودش!  واکنش رهبر انقلاب اما  چه خواهد بود؟

پاسخ به نظرم خیلی ساده است. یعنی اصلاً نیازی نیست منتظر واکنشی باشم. آقای خامنه‌ای بارها و بارها روی “هر آنچه قانون بگوید” تاکید فراوان داشته‌اند. و وقتی سخن از انتخابات بوده است این تاکید روی “قانون ملاک است”‌ بسیار بیشتر شده است. در همین دیدار آخر با دست‌اندرکاران انتخابات فرمودند:

راه اساسى براى اینکه مشکلات انتخاباتى پیش نیاید، التزام به قانون است؛ این را من عرض بکنم. آحاد مردم در هر جاى کشور که هستند؛ در شهر، در روستا، در مرکز، در کلانشهرها و در همه جا، باید به دنبال این باشند که هر کسى حرفى میزند، بر اساس قانون باشد؛ هر کسى توقعى دارد، بر اساس قانون باشد.

این اولین بار نیست که نامزدی آمدن‌ش را به رهبری ربط می‌دهد. بسیاری از نامزد‌های دوره‌های مختلف از دیدارشان قبل از اعلام حضور با رهبری گفته‌اند و همگی هم متفق‌القول بوده‌اند که رهبری نفیاً یا اثباتاً نظری نداشته است. یعنی ناگفته پیداست هر مُراجعی به رهبر انقلاب در خصوص هر موضوعی به قانون ارجاع داده می‌شود. بنابراین اگر قانون اجازه بدهد هاشمی می‌تواند بیاید و اگر قانون اجازه ندهد، نه.

البته حرفِ آقای هاشمی نکته‌ی دیگری هم داشته است. آنجا که گفته‌اند اگر رهبری مخالف آمدن‌ش باشد نتیجه‌ معکوس خواهد بود. و این، خوب، حرفِ اضافه‌ای ست و مربوط به بعد از رئیس‌جمهور شدن. یعنی آقای هاشمی اول باید ببیند مردم او را انتخاب خواهند کرد یا نه بعد درباره این موضوعات می‌تواند با اتکاء به رای مردم حرف بزند.

در هر صورت آقای هاشمی چه بخواهد بیاید چه نخواهد، نیاز به این‌همه ناز و کرشمه‌ی رسانه‌ای و درنوردیدن مرز ۳ دیدار در روز نیست!‌ یا ایشان احساس خطر می‌کند و می‌داند که می‌تواند خطر را رفع کند که اگر چنین باشد باید بیاید؛ یا نه که نباید بیاید. پس علت این‌همه دیدار و رسانه‌ای کردن آمدن یا نیامدن‌شان چیست؟ بازی تکراری “میام، نمیام” چه دلیلی می‌تواند داشته باشد؟

آیا جز این است که ایشان و تیم همراهشان دارند رای مردم را ارزیابی می‌کنند؟ آیا جز این می‌تواند باشد که احساس تکلیف و انداختن توپ در زمین رهبری همه بهانه است برای اینکه بداند مردم می‌خواهند‌شان یا نه؟ و مطمئناً‌ اگر بدانند رئیس‌جمهور خواهند شد می‌آیند و اگر نه، نه. چرا که رای نیاوردن به معنای مرگ سیاسی ایشان خواهد بود. و این فقط یک نمونه از عدم صداقت ایشان است. هاشمی‌نیسمِ مهوع و سیّاس را به وضوح می‌شود در همین اعلام حضور دید. در اعلامِ حضورِ کاسبکارانه.  با این‌همه ادعا و اظهار نگرانی اگر هاشمی بیاید که انشالله بیاید وزن‌ش مشخص خواهد شد و اگر نیاید یعنی خودش به این نتیجه رسیده که مردم نمی‌خواهندش!

پرانتز باز. وقتی قبل از انتخابات ۸۸ دختر‍ آقای هاشمی در آن گردهمآیی از یکی بودنِ راه دولت اصلاحات و سازندگی گفت، وقتی دکتر احمدی‌نژاد در مناظره با آقای موسوی گفت:

امروز آقای موسوی در مقابل من نیست. سه دولت گذشته در مقابل من است. این سه درگذشته هم از یکدیگر حمایت کردند در واقع اینها با هم بودند. زمانی که دولت تشکیل شد اینها هدفشان ضربه زدن به دولت بود. علت این فشار سنگین به بنده و فشارهای سنگین‌‌تر به یک مساله برمی‌گردد که دراین سه دوره نظام اداری شکل گرفته که از ارزش‌های انقلاب فاصله گرفت. آرام آرام جریانی شکل گرفت که خود را حاکم بر ملت می‌دانست. 

همه انکار کردند. گفتند تهمت می‌زند. گفتند بازی احمدی‌نژاد است برای کسب رای. اما کمتر کسی فکر می‌کرد چهار سالِ بعد این یکی بودن اینقدر عیان و آشکارا بشود. پرانتز بسته.