وکیلانه » شب های برره
من در  RSS من در  Picasa من در  YouTube من در  گوگل پلاس من در  FriendFeed من در  توییتر من در  Facebook
صفحه نخست | آرشيو لينک ها | درباره ی من | عبرات

برجسب های نوشته ها شب های برره

رئیس جمهور می رود؛ ریاست جمهوری می ماند

آوریل 30th, 2014 دسته انقلاب اسلامی, درون گفتمانی, ريس‌جمهوري كه وكيل بوده, زیربنایی, سایبر نوشت | 9 دیدگاه »

دیشب، سه شنبه نهم اردیبهشت، مهمان داشتیم.  تقریباً همزمان با شروع گفتگوی زنده ی آقای رئیس جمهور مهمان ها آمدند.
چندین سال پیش، مثلاً آدم اگر یک گفتگوی تلوزیونی را نمی دید، چیز زیادی  از دست نمی داد. فردا صبحش می شد توی سایت های مختلف، چکیده آن سخنرانی مثلاً 2 ساعته را، خواند. خیلی مختصر و راحت تر.

اما طی سال های اخیر، اکثر سایت های خبری، آب توی شیرشان، یا به تعبیر بهتر کمی هم شیر توی آبشان (!) می ریزند. اینکه سال های اول انقلاب بزرگی فرموده بود برخی تیترها مصداق بارز غش در معامله و حرام و حق الناس است را این روزها بهتر از همیشه می شود فهمید. بسیاری از روزنامه و خبرگزاری ها شده اند روزنامه ی “کیانوش استقرار زاده” در شب های برره. “کیانوش” یا به قول “شیرفرهاد”، “کَیانوش” برداشته بود برای فروش بیشتر روزنامه تیتر زده بود: کیوانِ بالا برره زورگیری در راه شرره. بعد که آمده بودند معترض شده بودند، گفت دقت کنید نوشته کیوان بالا برره “دو نقطه” زورگیری در راه شرره! یعنی کیوان آنرا گفته نه اینکه انجام داده باشد.

البته که ژورنالیست های ایرانی، این روزها فکرشان خیلی بشتر از برره ای ها کار می کند و روشهای پیچیده تری دارند، ولی نتیجه همان نتیجه است. خبرگزاری بجای انتقال اخبار، تحلیل خودش را قاطی خبر به خورد آدم می دهد.
خدا هم برکت بدهد به قارچ نیوزها! فلان نیوز، مثل افعی روی یک سخنران چمبره می زند تا به محض اولین کلمه ی دو پهلو، نیشش را وارد بدنش کند و بعد هم سایر نیوزها، سم مسموم را ویروس وار به تمام جامعه منتقل می کنند. اکثر کاربرانِ شبکه های اجتماعی هم که اگر نباشد روزی سوژه ای، پس چه چیزی پُست کنند؟ از مطالعات و پژوهش هایشان بنویسند؟ یا مروج سبک زندگی شان باشند؟ هرگز! خدا نگیرد راحت الحلقوم سیاست را. با دو خط خبر خواندن و چهار کلیک روی لینک های قارچ نیوزها، همه می شوند تحلیل گر سیاسی! آنهم نه فقط مثلاً در حوزه اقتصاد، یا فرهنگ، یا خاورمیانه، یا امنیت. بلکه همه تحلیل گر همه فن حریفند. متخصص مادرزاد!

.

.

القصه. دیشب، سه شنبه نهم اردیبهشت، مهمان داشتیم.  تقریباً همزمان با شروع گفتگوی زنده ی آقای رئیس جمهور مهمان ها آمدند. خوب شد که خانم ها یک طرف برای خودشان نشسته بودند و من و آقای مهمان هم گفتگوی آقای رئیس جمهور را دیدیم. اینجوری از شر این که فردا متن کامل گفتگو را پیدا کنم خلاص می شدم. چون من که عهد کرده ام، هرگز سیاست و اینترنت را به خانواده ترجیح ندهم.

اواسط سخنرانی آقای رئیس جمهور، همینجور که دستم را دراز کردم خیار بردارم پوست بکنم، چشمم به تبلت افتاد. گفتم یک سرکی به گوگل پلاس بندازم.

اوه اوه. الله اکبر! مسلمان نشنود، کافر نبیند. ناخودآگاه یاد تک تیراندازها افتادم. هنوز کلام آقای رئیس جمهور منعقد نمی شد، فوری یک فید می آمد، قد و قواره قناسه وسطِ دو ابروی آقای رئس جمهور! لامصب! کی رسیدی تحلیل کنی؟ اَبرکامپیوتر! کی رسیدی تایپ کنی؟

راستش دلم سوخت. هم برای آقای رئیس جمهور هم برای منتقدان واقعی ش. برای آقای ریس جمهور از آن جهت که اگر این حجم از فشار، در فضای واقعی و از طرف افراد موثر بر روی ایشان باشد، نفس نمی توانند بکشند. و دلم سوخت برای منتقدان واقعی، که انتقادات درست و بجایشان زیر خروارها حرف نابجا، مدفون می شود و آنچه البته به جایی نرسد، فریادشان است. 

وقتی در تمام سال های آخر ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد، می گفتیم و می نوشتیم اینهمه تهمت و تخریب و توهین و حتی انتقاد از جانب همه کَس، راه نفس را بر رئیس جمهور می بندد، می گفتند می خواهید ماست مالی کنید. می خواهید “کِش” ندهید.  اما منِِ نوعی، نه نگران آقای احمدی نژاد که نگران رئیس جمهور و در واقع ریاست جمهوری مملکتم بودم. نگران بدعتِ نادرستِ سیبل شدن رئیس جمهور.
نگران تنگ شدن عرصه بر پُستی تحت عنوانِ “ریاست جمهوری” بودم. چون رئیس جمهورها می روند، اما ریاست جمهوری می ماند. ریاست جمهوری شآنی ندارد برای مصون بودن از انتقاد، اما انتقاد خودش دارای شئون و شرایط و صدالبته حَدی است. حَدش هم نه تَعدُد انتقادات بلکه فقط یک چیز است. دوری از جَِدل. (+)

همان جَدلی که رسول خوبی ها فرمود: “لا یَسْتَکمِلُ عَبدٌ حقیقَةَ الْإیمانِ حَتّی یَدَعَ الْمِراءَ و إنْ کانَ مُحِقّاً“. ایمان کسی کامل نمی گردد مگر آنکه مراء و جدل را ترک کند، گرچه حق با او باشد! ولی این روزها نُقل محافل ماست. 

در دوران ریاست جمهوری گذشته، حنای این حرفها رنگی نداشت. چون مخاطبی که بذر این نوع مواجهه با عملکرد رئیس جمهور را کاشته بود، اعتقادی به این حرفها نداشت. یا اگر داشت، می گفت دارید از این حرفها سوءاستفاده می کنید. اما حالا که اکثر منتقدانِ آقای رئیس جمهور دغدغه ی ارزشهای انقلاب و اسلام را دارند، چه خوب می شود اگر  انتقاد صحیح ترویج شود و حتی در مواجهه با بداخلاقی های دولت، اخلاق رعایت شود و  بذرِ مواجهه ی صحیح و اسلامی با رئیس جمهور کاشته شود. بذری که شاید اکنون شیب انتقاد را کُند کند، اما قطعاً می شود بعداً از میوهایش استفاده کرد!