وکیلانه » مذاکرات هسته ای روحانی
من در  RSS من در  Picasa من در  YouTube من در  گوگل پلاس من در  FriendFeed من در  توییتر من در  Facebook
صفحه نخست | آرشيو لينک ها | درباره ی من | عبرات

برجسب های نوشته ها مذاکرات هسته ای روحانی

تَصَوُر کنید. حتی اگر تَصَوُر کردن ش سخت است!

آبان ۲۸ام, ۱۳۹۲ دسته انقلاب اسلامی | ۹ دیدگاه »

# اگر می خواهید به رشد یک آدم کمک کنید اولین قدم این است که به او شخصیت بدهید و کاری کنید که احساس شخصیت کند. برعکس، اگر می خواهید یک نفر را نابود کنید هیچ چیزی بدتر از آن نیست که شخصیت ش را از او بگیرید. ملت ها هم اینجوری هستند. هیچ عاملی به اندازه حسِ تحقیر شدن باعث قیام یک ملت نمی شود. چه بر علیه حاکمان خودشان چه بر علیه سایر کشورها. در قضیه قیام های اخیر کشورهای عربی هم این عامل تحقیر شدگی بسیار مهم بود.

# این روزها که می گذرد یکی دو بار تا مرز این تحقیر شدگی پیش رفته ام. نه که حس حقارت را تجربه کنم. نه. فقط انگار مزه ی کوچک بودن نزدیک به طعم دهانم شده باشد. زمانی که آقای اوباما در سخنرانی هایش بدون استثناء از روی میز بودن گزینه ی نظامی برای ایران سخن می گوید و امکان ندارد در هیچ کدام از مذاکرات و سخنرانی های اخیرش این را از قلم بیندازد، راستش حس حقارت به ذهنم نزدیک می شود. خوب، قبلاً هم این “همه گزینه ها روی میز است” مدام توسط امریکایی ها تکرار می شد. اما یک تفاوت بزرگ این وسط وجود دارد! آن زمان ما تن به مذاکره نداده بودیم. آن زمان بحثِ عقب نشینی تاکتیکی (بخوانید اجباری به دلیل مسائل اقتصادی) مطرح نبود. ما برای غرب و امریکا شاخ و شانه می کشیدیم و طبیعی بود در چنین حالتی آنها هم چنگ و دندان به ما نشان بدهند. اما حالا که ما خودمان پای میز آمده ایم، این حرفِ ” گزینه ی نظامی” خیلی زور است! (که البته مگر کدام حرفِ غرب زور نیست؟ مگر همینکه دارندگان و استفاده کنندگان از سلاح هسته ای با مای فاقد سلاح هسته ای روی نگرانی از دستیابی به سلاح هسته ای مذاکره می کنند زور نیست؟)

.

.

# تَصَوُر محال که محال نیست! بیایید تصور کنیم در یک همچین اوضاع و احوالی آقای روحانی یکهو اعلام کند در پایان جلسه ی هیات دولتِ این هفته یک پیامِ مهم برای آقای اوباما دارد. روی این پیام مهم هم کُلی تبلیغات بشود و دستِ آخر رئیس جمهورِ محترم ایران جلوی تعداد زیادی از رسانه ها بیایید و با همان لحنِ کاملاً آرام و متین ش یک همچین چیزی بگوید:

 من به عنوان منتخب ملت بزرگ ایران به رئیس جمهور امریکا می گویم اگر می خواهید مذاکراتِ هسته ای ادامه پیدا کند، اگر می خواهید همکاری داوطلبانه و بیشتر از حد قاونی ایران برای رفع نگرانی های غرب ادامه پیدا کند ابتدا هشت سال دفاع ایران  در مقابل جنگ رژیم بعثِ عراق  که ۳۷ کشورِ بزرگ دنیا در اوج قدرت اقتصادی و نظامی شان از او حمایت می کردند را به یاد بیاورید و سپس”روی میز بودنِ گزینه ی نظامی” را نه فقط از روی میز که از قاموس افکارتان پاک کنید! و این بیشتر به سود شماست! اگر مسولان امریکا بخواهند یک بار دیگر از روی میز بودن گزینه ی نظامی سخن بگویند، و این اهانت بزرگ به ملت ایران را تکرار کنند باید منتظر واکنش منفی ایران در پیگیری روند مذاکرات باشند!.

توی تیتر همین مطلب عرض کردم. تَصوُر کنید یک همچین کنفرانس خبری را که فقط موضوع روی میز بودن گزینه ی نظامی باشد، حتی اگر تصور کردنش سخت است! به هر حال جدای از تَصوراتِ ما به نظر می رسد ضروری است که آقای روحانی حافظِ حس تحقیر نشدگی ملت ایران هم باشد  و همانگونه که (از نظر مشاوران دولت تدبیر و امید)  آقای اوباما برای به دست آوردنِ دلِ جناحِ رقیب ش در امریکا حرف های تندی درباره ایران به زبان می آورد، لازم است آقای روحانی هم برای مردمانی از کشورش که حرف های مسولان غربی  را توهین به حُریت خود محسوب می کنند، فکری کند و پاسخی قاطع و شایسته به این حرف ها بدهد. پاسخی که هر وقت اهانتِ طرف غربی را به یاد آوردیم با یاد آوری ش آرام بشویم. خیلی ها در این مملکت هستند که برای حفظِ حسِ اقتدار ایران و ایرانی جانِ عزیزانشان را فدا کرده اند و آقای روحانی حتمآً رئیس جمهور این قشر از مردم هم هست. مردمانی که اقتصاد برایشان مهم است. با مشکلات روزمره زندگی دست و پنجه نرم می کنند اما به هیچ وجه حاضر نیستند حتی در کوتاه مدت هم این حسِ آزادگی شان زیرسوال برود.